|
|
Welkom! Zacht gloeiend maanmeisje heeft ook een donkere kant. Over dromen, angsten, overgave, onderwerping, de liefde. Kleine stukjes maansteen van mijn onderdanige masochistische zelf.
Welcome! Soft glowing moonheart has also a dark side. Dark moonlight is about dreams, fear, Dominance, submission, love. Small bits of moonstone of my submissive and masochistic thoughts. The English translation of my thoughts you can now find here.
T. schreef me nog een laatste mailtje voordat ik morgenvroeg richting Frankrijk vertrek. Hij verwees me naar wat oude blogjes van mij waarin ik een opdracht uitvoerde tijdens mijn vakantie vorig jaar. Daarna stuurde Hij me nog een mailtje met prikkelende foto's waarop subjes ondergeplast worden. Hmmm het is duidelijk waar Meester de laatste tijd aan denkt. Hij geeft me geen opdracht, zo schrijft Hij, wetende dat zijn subje zelf creatief genoeg is om..... Jaja Meester, geen opdracht zegt U? Nu ben ik natuurlijk prettig nerveus aan het bedenken wat ik eventueel zou kunnen gaan doen. Maar ach, al wegdromend op het strand komen de ideeën vanzelf. Denk ik zomaar. Ik blijf zo'n twee weken weg. Hopelijk heb ik na de vakantie meer tijd en zin om weer wat vaker te bloggen. Voor wie het nog niet gelezen heeft of het leuk vindt nogmaals te lezen, wat zomerfantasieën van vorig jaar:
Droge aarde
Will she cool down?
en het vervolg daarop: Air, earth, water & fire.Veel plezier en tot Later!
We zouden elkaar weer ontmoeten, geen spel, maar heerlijk samen koffie drinken, praten, knuffelen. De onhandigheid van dit subje maakte dat Meester anders besliste. Je kent het wel; heerlijke zenuwachtigheid, maar niet zo helder denkend als normaal in het dagelijks leven, stond ik spic en span, geschoren en wel, op tijd te wachten op het perron waar ik mijn Meester weer zou treffen.Vandaar zouden we samen verder reizen naar Den Bosch. Ruimschoots op tijd dus.Een smsje naar Meester leerde me al snel dat ik (gelukkig!) op het goede perron stond, maar een uur te vroeg.
Och erme, veel te vroeg, stap maar op de trein naar Nijmegen.
Omdat die trein net kwam binnenrijden op het perron waar ik stond dacht ik in eerste instantie aan een mindfuck. Want ik had nog steeds het idee op het goede tijdstip daar te staan haha. Had Meester dat door? En maakte Hij daar dankbaar gebruik van? Zenuwachtig stapte ik op de trein waar Meester mijn onzekerheid nog wat opvoerde door middel van smsjes. Binnen tien minuten was ik in Nijmegen, maar geen spoor nog van T. Hij smste me dat ik daar in het cafeetje koffie moest gaan drinken en wachten..... Hij had me al gevraagd of ik me soms nog het hotel vlakbij het station kon herinneren waar we eens waren? Ja, dat herinner ik me nog goed. En dat het wel heel verleidelijk is zo'n hotel vlakbij. De vlinders in mijn buik dansten en fladderden er op los. Ik durfde er niet aan te denken, te hopen op.....Terwijl ik van mijn koffie genoot zag ik opeens Meester aan komen lopen. Wat was ik blij Hem weer te zien! Na zo'n lange tijd. We kusten elkaar en Meester haalde ook een koffie. Ik nam Hem goed in me op, genoot van zijn gezicht, zijn ogen, zijn stem. Hij zei me dat we naar het hotel zouden gaan. Hij verlangde ernaar me te voelen, te bezitten. Ik giechelde en werd weer zenuwachtig.
We waren nog niet binnen of we kusten elkaar onstuimig. Het was duidelijk dat we elkaar hadden gemist. Ik voelde Meesters handen overal en werd week van verlangen. Al snel zat ik naakt geknield voor het bed. We hadden niet veel spullen meegenomen, ik wat kleine dingetjes zoals knijpers, een kleine flogger en the wheel of pain. Maar wie heeft er een zweep nodig als er de heftige maar o zo heerlijk broekriem is? Als Meester me voorover heeft geduwd, mijn gezicht in de dekens en ik hoor het geluid van zijn riem die uit zijn broek wordt getrokken dan word ik licht in het hoofd. Instinctief duw ik mijn billen verder omhoog en wacht op de eerste klap. Die heerlijke eerste klap waar ik altijd wat bang voor ben, niet wetend hoe ik zal reageren, kan ik veel hebben of juist niet? Maar die eerste klap maakt dat ik me zo de Zijne voel, die neemt me mee naar onze donkere magische wereld, waar we samenvloeien en diep doordringen in elkaars ziel. Na deze eerste klap met de riem werden we meegezogen in ons heftige verlangen naar elkaar. Het was een intense, brute dans waarin Meester me genadeloos nam; me de adem benam en weer teruggaf, me aan mijn haren trok, diep in mijn mond stootte tot ik geen lucht meer kreeg, me weer omdraaide en me diep anaal penetreerde, wat zo pijn deed dat de tranen in mijn ogen sprong, maar dat gevoel maakte me intens gelukkig. Waarin Meester me sloeg en mijn borsten zozeer pijnigde dat de volgende dag er vele blauwe plekken opstonden. Toch is het niet de pijn die ik koester of de vernederingen. Wat ik me vooral herinner is het gevoel dat Meester me net zo zeer nodig heeft als ik Hem, de diepe verbondenheid die dat gevoel me geeft, dat Hij zijn hart meer durfde te laten zien aan mij. Dat voor de verandering Meester eens meer praatte dan ik die dag en Hij me daardoor ook meer binnenliet in zijn dagelijks leven. Ik ben de Zijne en dat voelt meer dan goed. Nog steeds!
voor iedereen die een lieve reactie achterliet. Zoals ik ook al in een reactie schreef: weinig te schrijven hier momenteel. Ik leef me uit op mijn sprookjes en/of tuinblog, maar ik vraag me af of daar wel gekeken word. Dus als jullie daar voor een keer willen ontlurken, graag! Het bloed kruipt toch wel waar het niet gaan kan dus ik zal hier af en toe vast wel eens een mooie foto plaatsen.
Sinds T. mijn Eigenaar is heb ik niet meer gestuiterd (van jewelste) want onze contacten waren regelmatig en intens. Lekker stuiteren dat had ik wel, maar niet dat vreselijke stuiteren vanwege een intense hunkering. Een hunkeren dat pijn doet. Maar geen lekkere pijn. Die je het gevoel geeft tegen de muren op te willen klimmen omdat je niet weet waar je het zoeken moet. Vanwege het grote gemis.
De laatste tijd lees ik niet meer vaak andere blogjes, maar doseer ik het lezen. Want het vreselijke stuiteren is weer begonnen. Ik ben heel blij over de, vaak intense ervaringen, van mijn mede sub blogsters. Zo blij voor hen. Maar in mij knaagt het, dan probeer ik snel het knagen weg te drukken. Knagen dat staat voor het grote gemis, een hunkeren dat pijn doet.
Het contact tussen T. en mij is nog steeds minder dan het was, maar het voelt wel zo dat we ondanks, of misschien juist wel omdat......, we meer naar elkaar zijn toegegroeid. T. laat me sterk voelen dat Hij veel om me geeft, dat ik (ook) belangrijk voor Hem ben. (Blijf bij me, Ik wil je!)
Dat Hij van me houdt.
Wat het gemis en pijnlijke hunkeren alleen maar versterkt, maar ook blij maakt.
Het voelt wel goed te weten dat Hij in deze voor Hem moeilijke en zware tijd troost vindt in gedachten aan mij. Dat ik Hem dus eigenlijk (passief) dien. Het stelt me ook gerust, want ik veroordeelde mijn (vaak opwindende) gedachten aan Hem. Hoe kan ik nu zo denken terwijl Hij verdriet heeft om de ziekte van zijn vrouw, zijn lief. Maar je kunt je gevoelens natuurlijk niet zomaar 1,2,3 uitzetten. Dat Hij die gevoelens van zichzelf, ook al voelen ze soms dubbel, erkent maakt dat ik me ook niet meer schuldig voel. Dat ik weer een mailtje durfde te sturen over SM in plaats van de algemene dagelijkse dingen. Dat ik Hem in een smsje weer Meester durf te noemen. Ons laatste telefoongesprek, niet zo lang geleden, was heel intens en maakte dat ik me weer zijn meisje en zijn slet durf te voelen. Wanneer ik Hem weer zal ontmoeten, geen idee, dus het stuiteren en pijnlijke hunkeren is voorlopig nog niet afgelopen. Ik hoop wel dat het niet erger wordt. (Virtuele) knuffels zijn van harte welkom. Ik kan ze momenteel goed gebruiken. ;-)
* Als je hier klikt betreed je mijn tuin."
* Klik * 
Het leven zit vol kronkelweggetjes. Soms is dat spannend en leuk, soms angstig en onrustig. Het pad dat Meester momenteel in zijn dagelijks leven bewandeld is een onzeker, angstig pad. Het gaat goed tussen ons, maar ons contact is wat minder vanwege dat onzekere pad. Begrijpelijk want Meester heeft nu andere dingen aan zijn hoofd, en de toekomst is onzeker. Hij houdt me op de hoogte van alles en ik heb even geen woorden. Ik ben er voor Hem als zijn maatje, het subje heb ik wat naar de achtergrond geplaatst want dat voelt nu als ongepast. Vandaar dat ik voorlopig hier ook niet zal schrijven want ook dat voelt als ongepast. Wat de toekomst zal brengen weet ik niet, wanneer ik Meester weer zal ontmoeten weet ik ook niet, maar dat is nu het minst van belang. Ik ben er voor Hem als zijn maatje, al is dat op de achtergrond, ik heb Hem lief, hoop hem troostende woorden te kunnen brengen en ik hoop met heel mijn hart op betere tijden voor Hem en de zijnen.
P.S. Hoe lief en goedbedoelt de reacties ook waren, ik heb ze verwijderd omdat het voor mij niet goed voelde. Ik wéét dat mijn trouwe lezers T. en mij een warm hart toedragen. Dat te weten is voldoende......
Het was een prachtige lentedag met veel zon. Ik was nog bezig met de voorbereidingen toen T. me smste dat Hij me een uur eerder op het station wil treffen, zodat we nog lekker in het zonnetje met elkaar kunnen praten voordat we afreizen naar onze vaste plek. Paniek alom haha, want voor mijn gevoel was ik nog lang niet gereed en ik schoot in de stress. Bovendien lag er nog een pakje te wachten op het postkantoor dat ik heel graag wilde ophalen, met een leuk nieuw speeltje.
Toen ik op tijd (!) pfffffffff mét nieuwe speeltje het station naderde schrok ik even want ik keek meteen in de lachende ogen van T. die ik pas op het perron had verwacht. Altijd weer weet Hij me te overvallen. We besloten vast halverwege te reizen om in Driebergen in het zonnetje een kop koffie te drinken. Als gewoonlijk taterde ik er als zenuwachtig subje flink op los. Als ik een paar dagen daarna onze ontmoeting evalueer voor mezelf baal ik daarvan en ik heb T. in een mailtje gevraagd me de volgende keer gewoon de mond te snoeren. Of Hij dat ook zal doen weet ik niet want volgens mij geniet Hij er wel van als ik zenuwachtig babbel.
Het was heerlijk mijn Eigenaar weer te zien, te spreken, te horen en te proeven maar ik kon de rust niet vinden. Ook niet toen ik in de kelder, naakt, op mijn knieën op Hem wachtte. Een paar uur lang vertoefden wij weer in ons eigen donkere universum maar ik voelde de magie niet van de vorige ontmoetingen. De intensiteit drong niet diep tot me door. Er waren weer nieuwe ervaringen (daarover in volgende blogjes) maar ik kon me moeilijk overgeven. Ik had het gevoel dat T. niet geheel zijn hoofd erbij had en het leek wel of ik niet veel kon hebben. Maar ik wilde zo vreselijk graag meer: meer pijn, meer vernedering. En vooral meer van wat Meester verlangt zonder rekening te houden met mijn wensen.
Tijdens ons afscheid op het station voelde ik me een beetje mat, een onduidelijk gevoel. De dag erna leek het wel of ik in een sub-drop was beland. Zeer emotioneel en huilen om de haverklap. En piekeren over onze ontmoeting. Na het overdenken van mijn gevoelens besloot ik Meester een mailtje te schrijven over mijn gepieker en onzekerheden. De sporen van mijn vorige D/s relaties staken weer de kop op: ik was heel bang mijn gevoelens te uiten, bang voor boosheid, ook al weet ik dat T. zo niet in elkaar steekt. Maar ik vind dat Meester het recht heeft te weten wat ik voel, sterker nog dat is van essentieel belang. Dus ik overwon mijn angst en verzond het mailtje.
.......ik hoop dat Je alleen de dingen doet die Jezelf fijn, geil, leuk en lekker vindt en als dat voor mij ook fijn, lekker enz.... is, dan is dat mooi meegenomen. Jíj bepaalt wat er gaat gebeuren, of ik dat nu leuk vind of niet. Dat namelijk, maakt dat ik me gekend voel en ik vind niets heerlijker dan te volgen, te ondergaan en te doen wat Jou behaagt. Ik wil graag lijden onder Jouw handen en aandacht.......
Eigenlijk vraag ik om een hardere aanpak zonder rekening te houden met mijn wensen (en daardoor dus juist wél rekening houdend met.... hoe schizofreen is dat?) Ik was bang het mailtje te versturen omdat ik Meester absoluut niet wil kwetsen of onrecht aandoen. Misschien snapt Hij niet waar ik het over heb. Gelukkig kent T. zijn subje goed want al vrij snel kreeg ik een kort mailtje terug waarin Hij me geruststelt.
Lief meisje,
Wees niet bevreesd en dank voor je openhartige mailtje!
Later meer en details en alles, Ik houd ervan dat Mijn sub en meisje openhartig is en openheid is iets geheel anders dan kwetsen!
Dag lieverd
je Mr T.
Dankbaarheid en blijdschap. Wat ben ik toch een geluksvogel! Subje huilt, subje lacht. Voorlopig stuiter ik ietwat verward verder. Want mijn onderdanige, masochistische gevoelens zijn soms moeilijk te ontwarren. Lijken voor mij soms ook zo vreselijk tegenstrijdig. Ik vind het moeilijk dingen te vragen, dat kan toch niet als subje zijnde? Ondertussen voel ik mijn billen nog steeds, een diepe doffe pijn wat me vrolijk maakt.
Het is weer zo ver. Die spannende dagen voordat ik T. weer ontmoet. Mijn Meester, Kwelgeest, Vriend. Een prettige spanning, met speciale rituelen. Extra zorgvuldig ontharen en scheren zodat ik straks overal superglad bent. Een nieuw kleurtje in mijn haren zodat ze mooi glanzen. Nieuwe kousen kopen. Zal ik nog nieuw ondergoed kopen? Neuh, ik mag sowieso al geen onderbroek aan als ik T. ontmoet, dus.... En zo dwarrelen mijn nerveuze gedachten voort. Niet alleen ben ik vrijdag superglad, maar ook wat blauwe plekken her en der. Want het dagdromen vooraf brengt ook grote onhandigheid met zich mee. Herkennen andere subjes dit ook? Nerveus stuiterend en dromend stoot ik vaker dan anders overal tegen aan. Ik moet goed oppassen met groente snijden als ik kook want anders snij ik in mijn vingers. Als iemand mij iets vertelt dringt soms de helft maar door. "Sorry, wat zei je ook al weer?" Morgen nog één dag waarbij ík het grootste gevaar voor mezelf vorm haha. Duimen jullie voor me? Dat ik tijdens het scheren niet ineens uitschiet en een flinke snee op mijn edele delen heb, dat ik op tijd mijn haren uitspoel zodat de mooie kleur die ik in gedachten heb niet groen is uitgeslagen. En dat de blauwe plekken zich beperken tot één of twee.....
Hebben jullie dat nu ook?
Ook al kan het nog wat frisjes zijn, de lente zit nu echt wel in de lucht. Tijd om uit mijn warme coconnetje te kruipen en te genieten van de eerste voorzichtige zonnestralen en het gekwinkeleer van de vogels. Mijn tuin komt steeds meer in lentesferen.
Verwonderd kijk ik naar het groene lampje van de webcam. Het groene lampje dat eigenlijk geen groen lampje is. Maar de ogen van mijn Bezitter. Nee, ik hunker niet zo vreselijk dat ik gek geworden ben. Hunkerend, dat wel. En heel erg verwonderd dat zelfs een messenger gesprek met T. zo diep kan raken.
In eerste instantie een gesprek over het dagelijkse bestaan. Maar al snel ging het gesprek over donkere verlangens en fantasieën. Wat me in het begin vooral doet giechelen en blozen vanwege mijn opkomende geilheid. Op een of andere manier weet T. me altijd verlegen te maken, ietwat beschaamd over mijn hongerige lust. Die T. natuurlijk nadrukkelijk vermeldt. Hij weet precies hoe hij me klein kan laten voelen. Zoals Hij ook weet hoe verlegen ik word als Hij me observeert. Hij heeft geen webcam, maar die van mij staat aan. Wat het gevoel geobserveerd te worden natuurlijk versterkt. Ik moet gaan staan zodat Hij mijn borsten kan zien. Twee wasknijpers moet ik op mijn tepels zetten. Dat doet behoorlijk zeer, die ellendige, gevoelige tepels. Dan mag ik weer gaan zitten zodat T. mijn gezicht kan zien. Ons gesprek gaat verder. Een fantasie die me heel erg opwindt. (Daarover een andere keer) Waardoor ik de pijn op mijn tepels niet meer zo voel. T. wil dat ik de camera op mijn gezicht richt, wat dichterbij. Recht in de camera kijken. Hem aankijken. Ik moet mezelf vingeren, maar ik mag absoluut niet klaarkomen.
Duidelijk?
Ja, Meester. 
Ietwat uitdagend kijk ik in de camera en begin mezelf enthousiast te vingeren. Maar al snel word de lust te vingeren kleiner en merk ik dat ik emotioneel word. Nog steeds kijk ik in de camera maar mijn handen rusten werkeloos in mijn schoot. Tranen wellen op. Het liefst zou ik nu mijn handen voor mijn gezicht slaan. Te naakt. Niet eerder heeft iemand me zo bewust geobserveerd. Niet eerder heeft iemand me zo duidelijk gezien. Willen zien. Rusteloosheid overvalt me en ik wiebel op mijn stoel heen en weer. Het blijft stil; geen teksten waar ik me op kan richten. Alleen het groene lichtje van de camera die me observeert. De ogen van T. Is Hij er nog wel? Wat doet Hij? Het lijkt uren te duren en de tijd staat stil. Door de rusteloosheid voel ik opeens weer sterk de pijn van de knijpers. Die moeten eraf en wel meteen!
Nee!
is het resolute antwoord van mijn Bezitter. Wat me weer opwindt. Ah, Hij is er dus nog en Hij kijkt. Hij kijkt naar mij. Ik voel zijn aanwezigheid, zijn blik die op me rust. Dan geef ik me over. Rust overvalt me en ik kijk recht in de camera. Een glimlach op mijn gezicht.
Word vervolgd....
And oh my, how dó i crave the cane right now after talking with my Master on messenger yesterday evening..........
Once upon a time there was a dear little girl who was loved by every one who looked at her.... En dat meisje, een alternatief soort roodkapje, wil heel veel leren. Wil je weten wat dan wel? Lees dan snel 
Laatste reacties